Dit najaar worden we gebombardeerd met warme, eetbare kleuren. Denk; Caramel, Mocca, Chocola, kaneel, tan en camel. Nou zijn Camel en tan niet bepaald eetbaar maar het past wel in het rijtje.

“Voel je vrij om ze te combineren!” lees ik in mijn favoriete fashion magazine. Alle trends zijn voor me uitgestippeld en ik zal maar moeten kijken wat er bij me past. Tenslotte, alle winkels zullen ermee volhangen.

Ik ben geen fashion victim. Ik weet wat ik wil en wat mij goed staat, hoewel ik her en der wel blindelings experimenteer. Gewoon op gevoel. Maar nu heb ik een probleem.

De corduroy is terug. Ik kijk ernaar alsof ik een spook zie, alsof mijn grootste nemesis me op een ‘slechte dag’ betrapt, alsof het een eng buitenaards verschijnsel is. It can’t be happening. But it’s right here in my face. Even voel ik al mijn principes wegglippen. Dit is een paradox.

De nieuwe en verbeterde corduroy bevat namelijk alle elementen die naadloos aansluiten op de gevestigde trends. Voor mij is een trend een geslaagde ontwikkeling in de mode. Het werkt. Net als Rocket Science. Maar werkt het ook als je een van de stoffen die nimmer genoemd mogen worden in een samengesteld outfit, omdat het dan instantly faalt, in een vorm giet van sexy skinny jeans? En dan ook in dé kleur van het seizoen?

“Kijk  haar nou hyperventileren over de corduroy, het is nooit weggeweest!” zal een corduroy liefhebbende enkeling wel denken. Ik weet dat ze er zijn, maar ik ga niet om met dat soort mensen. En inderdaad, het is eigenlijk nooit weggeweest, ik heb het gedisciplineerd ontweken. Net als dé modebijbel, alle modebladen van de 21ste eeuw en tig gerespecteerde merken.

Ik weet niet wat ik ervan moet maken. Het voelt als een valstrik. Ik ga me toch niet na 20 jaar in een corduroy hijsen?